سال هاست برند های خارجی از ترک و فرانسه و آلمان و کره و… در کشور ما مشغول فعالیت هستند .امروز در کانال های خبری آگهی یک برند ترکیه ای به نام کی اف سی حلال را دیدم که گفته می شود تا کنون ۵ شعبه در ایران ایجاد کرده است . شاید به ظاهر این برندها دارند کار اقتصادی می کنند اما وقتی صحبت از برند خارجی می شود دقیقا از چه حرف می زنیم ؟
سال هاست برند های خارجی از ترک و فرانسه و آلمان و کره و… در کشور ما مشغول فعالیت هستند .امروز در کانال های خبری آگهی یک برند ترکیه ای به نام کی اف سی حلال را دیدم که گفته می شود تا کنون ۵ شعبه در ایران ایجاد کرده است . شاید به ظاهر این برندها دارند کار اقتصادی می کنند اما وقتی صحبت از برند خارجی می شود دقیقا از چه حرف می زنیم ؟

به گزارش اسلامشهرخبر به نقل از افکارنیوز، آنچه که در حوزه نمایندگی برندهای خارجی روی می دهد در واقع آوردن یک نوع سبک مدیریت اقتصادی از دنیای غرب به کشور است . حالا وقتی صحبت از ترکیه هم می شود باید اذعان کرد که درواقع ترکیه نیز تحت تاثیر اروپاست و سال هاست در آرزوی الحاق به اتحادیه اروپا سبک های اقتصادی و زندگی خود را تغییر داده اند تا شاید بتوانند نظر اروپایی ها را جلب کنند .

آوردن متد مدیریتی غربی به ایران به همراه خود زیر شاخه های متعددی را وارد کشور می کند . این در حالی است که سال هاست در کشور ما شرکت های دانش بنیان در حوزه های مختلفی مشغول فعالیت هستند. دانشگاه های ما بهترین اساتید مدیریت را دارند و دانشجویان جوان و با استعدادی در حوزه های مختلف مدیریتی از جمله مدیریت بازرگانی ، صنعتی و … در مقاطع عالی تحصیلی از دانشگاه ها فارغ التحصیل شده اند.

نکته تاسف بار اینکه بسیاری از همین فارغ التحصیلان مستعد سال هاست پس از فراغت از تحصیل بی کارند و متاسفانه در عرصه های دولتی و نه غیر دولتی به کار گرفته نمی شوند . شاید ریشه خیلی از مشکلات امروز اقتصادی ما همین باشد . ای کاش قانونی در کشور ما وضع شود تا هم مدیریت دولتی و هم بخش خصوصی ناچار باشند از تحصیل کرده های همین علم استفاده کنند .

متاسفانه وقتی یک برند خارجی در کشور ریشه می گیرد به معنای آوردن همه سبک های مدیریتی از یک کشور دیگر به ایران است . در حالی که ما در دانشگاه ها ، دانشجویان را با ارزش های بومی و سبک مدیریتی خاص خود پرورش می دهیم و وقتی یک برند ده ها و شاید صد ها شعبه در کشور می زند در عمل آنچه که در کشور پیش می آید سبک مدیریتی کاملا غربی و غیربومی است . این موضوع زمینه را برای استفاده کاربردی از سبک مدیریت بومی ایرانی و مناسب با ویژگی ها و شرایط اقتصادی مملکت ما از بین می برد و در واقع ریشه کن می کند .

در واقع ما یک دانشگاه داریم که فارغ التحصیل مدیریت بیرون می دهد و سال ها برای او هزینه می کند و یک بخش خصوصی داریم که ریشه مدیریت ایرانی را می زند و سبک مدیریت غربی وارد کشور می کند . این ناهماهنگی همان پشت پرده اصلی ورود برندهای خارجی به کشور است که امید جوان ایرانی را از بین می برد .

محسن علیزاده