مخترع سامانه «آبسوز» به تشریح اختراعش که می‌تواند به یک انقلاب صنعتی منجر شود، پرداخت و گفت: آمادگی داریم سامانه آبسوز را برای مسافت یک هزار کیلومتر به شکل رایگان بر روی خودرو متقاضیان در سطح کشور نصب کنیم.

به گزارش اسلامشهرخبر،  ذهن بشر از دیرباز علاقه خاصی به اکتشاف، تغییر ساختار حاکم بر طبیعت، هنجارهای وضع شده توسط بشر و در نهایت خلق روشهایی بِکر و خلاقانه برای گسترش دایره رفاه زندگی بوده است و در این مسیر از هیچ تلاشی فروگذار نکرده است.

اکتشافاتی نظیر آتش و عناصر تشکیل دهنده طبیعت تا ابداعاتی همچون برق، تلفن و اینترنت که هر کدام تأثیر بسزایی در عصر خود داشته و گاه منجر به بروز و ظهور دوره‌ای جدید در زندگی بشر شده‌اند، همه و همه از یک دغدغه انسانی و به دنبال آن پشتکار برای یافتن پاسخی مناسب و درخور سؤالات مبنایی، پدید آمده‌اند.

شاید تصور پدیده «تکنولوژی لمسی» حتی تا ۲۰ سال گذشته نیز کار سخت و غیرممکنی بود اما در حال حاضر ضریب نفوذ گوشیهای هوشمند دارای نمایشگر لمسی و تجهیزات لمسی پایانه فروش بانکی به سرعت در حال رشد و درنوردیدن مرزهای جمعیتی است.

تخیل سالهای دور بشر برای سوار شدن بر قطاری که با سرعت نور طی‌الأرض کند، این روزها به همت صنعتگران امروز محقق شده اما همچنان فاصله زیادی با آن تخیل اولیه دارد اما با این حال پیشاپیش نوید دستیابی به چنین آرمانی را داده‌اند.

بنابراین در این وادی، تعجبی ندارد اگر کسی پیدا شود و سوخت فسیلی خودروها و دستگاه‌های مکانیکی را حذف کند و به سؤال همیشگی و دیرینه کودکان و نوجوانان جهان که اغلب دارنده ذهن خلاق و پرسشگری هستند، پاسخ دهد و سامانه‌ای را ابداع کند که وابستگی خودرو به بنزین یا گازوئیل را از بین برده و تنها با «آب» کار کند!

در میان تعدد اختراعات و ابداعات اعجاب‌آوری که این روزها از رسانه‌های غرب و شرق به گوش می‌رسد و اخبار آن، مخاطبان جهانی را مورد بمباران قرار داده است، مخترعی ایرانی اقدام به خلق سامانه‌ای کرده که مرکز توجه تمامی این رسانه‌ها شده است.

علاءالدین جاسمی زرگانی؛ مخترع جوان ایرانی که توانسته به واسطه ذهن پرسشگر و دغدغه‌مند خود سامانه‌ای را ابداع کند تا جوابی برای سؤال دوران کودکی‌اش مبنی بر اینکه «چرا خودرو نمی‌تواند با آب کار کند؟»، باشد این روزها شدیدا مورد توجه رسانه‌های مختلف دنیا قرار گرفته است.

«آبسوز» کردن خودروها، اختراعی است که به گفته این مخترع خوش‌خلق و خوش‌صحبت کشورمان، قادر به تحول اساسی در دنیا و حتی عصر حاضر است و قامت آن در برابر سطوح دیگر ابداعات یک سر و گردن بالاتر است.

این مخترع که خصلت مردمی بودنش را از جنوبیهای کشورمان به ارث برده، با حضور در باشگاه خبرنگاران خبرنگار به تشریح جزئیات اختراعش پرداخت و ساعاتی را با خبرنگاران این مجموعه گذراند.

متن زیر حاصل گفت‌وگوی سه ساعته با «علاءالدین جاسمی زرگانی» مخترع نخستین خودرو آبسوز جهان است که در ادامه مشروح بخش نخست آن تقدیم مخاطبان ارجمند خبرنگار می‌شود:

خبرنگار: آقای جاسمی! اختراع خودرو آبسوز یا سامانه آبسوز شما مربوط به چه سالی می‌شود؟

چند سال است که به فناوری سامانه آبسوز دست یافته‌ام و اکنون در حال تجاری‌سازی آن و کسب مجوزهای لازم از دولت هستم؛ زمانیکه موفق به این اختراع شدم، ۲۳ ساله و در عنفوان جوانی بودم.

خبرنگار: آیا در حال حاضر، سامانه آبسوز آماده نصب بر روی خودروهاست و شما دنبال دریافت مجوز و حمایتهای مالی به شکل توأمان از دولت هستید؟

بله! سامانه‌ آبسوز اختراعی بنده، آماده نصب روی خودروهاست؛ به هیچ عنوان دنبال دریافت پول و أخذ حمایتهای مالی از دولت نیستیم و خودمان به اندازه کافی سرمایه داریم.

خبرنگار: آیا شما اقدام به ثبت اختراع خود کرده‌اید؛ تا به امروز سامانه آبسوز اختراعی شما بر روی چند خودرو در سطح کشور نصب و تست شده است؟

تمامی بزرگان استانهای مختلف کشور، استعلام سامانه آبسوز را به دلیل اینکه روی خودروهایشان نصب شده، دارند لذا این سامانه امتحان خود را پس داده است؛ با این حال ثبت اختراع آن در انگلستان انجام شده و برای ثبت آن در ایران نیز اقداماتی صورت گرفته است.

خبرنگار: ثبت اختراع در انگلستان؟!

بله تصمیم گرفتم ثبت اختراعم را در انگلستان داشته باشم.

خبرنگار: چرا انگلستان؟

در سال ۱۳۸۰ گواهی ثبت اختراع پنلهای ساختمانی که به ۳D panel معروف است را کسب کردم که البته ممکن است به آن ساندویچ پنلهای سیمانی هم گفته شود؛ آن موقع ۲۱ سال داشتم اما به راحتی ثبت من به نام شخص دیگری نامگذاری شد و صرفا با دادن یک سکه بهار آزادی، طرحم را سرقت کردند.

خبرنگار: چطور با وجود داشتن گواهینامه، اختراع شما به نام فرد دیگری ثبت شد؟! شکایتی نکردید؟

با توجه به همین گواهی ثبت اختراعی که داشتم، شکایت کردم و ۳۰۰ هزار تومان هم به یک وکیل دادم که قرار بود برای پیگیری پرونده من یک میلیون تومان دریافت کند اما بعد از شش ماه دیگر جواب تلفن من را هم نداد چه برسد به اینکه بخواهد پیگر پرونده‌ام شود.

خبرنگار: چطور این اتفاق افتاد؟

مهمترین چالش کنونی این است که اگر فردی ثبت اختراعی به نامش باشد و فرد دیگری روی همان اختراع، موضوعی را اضافه کرده باشد، اجازه ثبت به نفر دوم هم داده می‌شود و به بیان روشن‌تر، قانون «کپی‌رایت» در ایران بسیار ضعیف است و کوچکترین تغییر روی اختراع، می‌تواند نام مخترع را عوض کند.

خبرنگار: آیا این نقیصه در کشورهای دیگر وجود ندارد؟

متأسفانه این نقیصه در ایران خیلی شدت دارد؛ بعضی طرحها نظیر همین «سامانه آبسوز کردن خودروها» در تمام دنیا قابلیت ثبت و پتنت ندارد.

خبرنگار: پس چطور توانستید این طرح ابداعی را در انگلستان ثبت اختراع کنید؟

چنین کاری را برگرفته از تکنیکها و با شیوه‌ای نوین و با ظرافتی خاص انجام دادیم و حساسیتی نسبت به آن ایجاد نکردیم؛ با توجه به اینکه گمان می‌کردیم اگر بگوییم سامانه آبسوز را برای خودرو ابداع کرده‌ایم، یقه‌مان را می‌گیرند لذا جزئیات راکتوری را دادیم که تولید گاز مصرف خانگی می‌کند.
متأسفانه همانطور که گفتم به دلیل کم‌توجهیهای داخلی و عدم آگاهی از کارهای اقتصادی، به فکر چنین کاری (ثبت اختراع در انگلستان) افتادم و با توجه به اینکه به امور علمی و تخصصی اشراف دارم، می‌دانم چطور اختراعم را بزرگ کنم، بالا ببرم و چگونه در جوامع بین‌المللی ثبت پتنت کنم.

خبرنگار: کمی بیشتر توضیح می‌دهید؟

مثلا برای سامانه آبسوز، راکتوری ساخته‌ایم که وظیفه تولید گاز مصرفی خانگی را برعهده دارد و به هیچ عنوان کشندگی، انفجار، آلایندگی در پی ندارد و کاملا سازگار با محیط زیست است.

خبرنگار: چه نوع گازی توسط این راکتور تولید می‌شود؟

گاز هیدروژن؛ این راکتور زمانیکه می‌سوزد، فقط بخار آب تولید می‌کند و اگر تقطیرش کنیم، می‌تواند تبدیل به آب شود؛ به همین دلیل از این سامانه، راکتور بزرگ تولید گاز مصرف خانگی از آب را ساخته‌ایم که توانایی گازرسانی به حداقل ۱۰۰ خانوار شهری در منطقه‌ای مانند اردبیل را دارد؛ خوشبختانه در ارتباط با تمامی سامانه‌هایی که توسعه داده‌ایم، فکر آینده را هم داشته‌ایم و در این مورد هم نمونه دستی و خانگی را توسعه داده‌‌ایم.

خبرنگار: چه ضرورتی باعث اختراع چنین راکتوری شد؟

اگر نگاهی به آمار تلفات ناشی از نشت گاز در کشور بیندازیم، متوجه می‌شویم که سالانه ۲۸ هزار نفر کشته ناشی از انفجار و گازگرفتگی در سطح کشور داریم؛ مسلماً چنین موضوعی برای ما که علم توسعه «راکتورهای تولیدکننده گاز مصرف خانگی از آب» را داشتیم، بسیار اهمیت داشت.

خبرنگار: این راکتور در چه ابعادی ساخته شده و نحوه کار با آن چطور است؟

این راکتور در ابعاد حدودی یک در یک متر و با وزن ۵۰ کیلوگرم مانند ژنراتوری است که در برخی باغها نصب و با آداپتوری به برق شهری متصل می‌شود؛ این سامانه به دلیل کوچک بودنش، پورتابل و قابل حمل است.

خبرنگار: گمان می‌کنید چنین اختراعی که وابستگی به سوخت فسیلی «گاز» را از بین می‌برد، سرمنشأ چه تحولاتی می‌تواند باشد؟

نمی‌دانم این اختراع تا چه اندازه آینده را تحت تأثیر خود قرار می‌دهد اما همین قدر می‌دانم که ادیسون هم در ابتدا گمان نمی‌کرد کاربردهای برق تا این اندازه وسیع شود تا جائیکه برای شارژ موبایل هم نیازمند آن باشیم؛ در حال حاضر چنین سامانه‌ای که ما توسعه داده‌ایم قادر به تولید سوخت پاک است در حالیکه باید دانست چنین فناوری در کشورهای اروپایی و امریکایی جزو فناوریهای امنیتی به حساب می‌آید.

خبرنگار: یعنی اروپا و امریکا به چنین تکنولوژی دست یافته‌اند؟

امریکا از ۴۳ سال پیش به فناوری خودروهای آبسوز دست یافت و در ناوگان نظامی خود از آن استفاده کرد اما با توجه به اینکه چنین فناوری در آن کشور، امنیتی به حساب می‌آید کشور‌های در حال توسعه نباید تا ۹۰ سال آینده از آن مطلع شده یا بهره‌برداری کنند.

خبرنگار: در حالیکه این موضوع سِکرت و امنیتی به حساب می‌آید، چطور با این جرأت آن را مطرح می‌کنید؟

بگذارید اینطور بگویم، از روز اولی که گوشی ۲۱۱۰ نوکیا به بازار ارتباطات پای گذاشت، کشورهای سازنده تلفن همراه می‌دانستند فناوریهای بعدی ساخت گوشی تلفن همراه چیست و حتی می‌دانستند که روزگاری خواهد آمد که صفحه نمایشگرهای موبایل لمسی می‌شود اما اگر قرار بود از روز اول فناوری لمسی را در اختیار مردم بگذارند، امروز بعد از ۲۵ سال دیگر محصولی جدید برای ارائه نداشتند.

این موضوع دقیقا حکایت خودروهای برقی، فیوسل و هیبریدی است که با الگویی پیچیده برای انحراف ذهن مردم تولید شده‌اند تا اول از این سیستم بهره‌برداریهای کامل و برداشتهای اقتصادی صورت گیرد و بعد از گذشت ۹۰ سال به سمت خودروهای آبسوز بروند و به جای بنزین، از آب در باک خودروها استفاده کنند؛ آنها به دنبال این هستند تا جای ممکن از کشور‌های در حال توسعه پول بگیرند در حالیکه هم‌اکنون از سامانه‌های آبسوز در سیستم نظامی خود استفاده می‌کنند.

خبرنگار: با این حساب سؤالی پیش می‌آید که چرا همان کشورها از سامانه آبسوز در ناوگان حمل‌ونقل شهری خودشان استفاده نمی‌کنند؟

برای پاسخ به این سؤال اجازه دهید اینگونه بگویم که ۷۰ سال پیش موضوع نیروگاه‌های هسته‌ای در اروپا و امریکا به سرانجام رسید اما الان یقه کشورهای در حال توسعه را چسبیده‌اند که مبادا از فناوری نیروگاه هسته‌ای استفاده کنند زیرا پسماندهای آنها کاملا کشنده است و محیط زیست را منهدم می‌کند لذا شاهد بودید، در حالیکه ما هنوز استارت بهره‌برداری از نیروگاه‌های هسته‌ای را نزده بودیم، یقه‌مان را چسبیدند در حالیکه شاید پیش از آن نیز می‌توانستند چنین کاری را انجام دهند اما آنها ابتدا اجازه ساخت و توسعه فناوری را می‌دهند و بعد که با کلی هزینه‌کرد و اتلاف وقت دانشمندان کشورها، به سرانجام رسید اجازه بهره‌برداری از آن را نمی‌دهند.

خبرنگار: به بحث سامانه آبسوز بپردازیم؛ همانطور که فرمودید از سالها قبل به فکر توسعه این سامانه بوده‌اید اما چرا الان به فکر رونمایی و معرفی آن افتاده‌اید؟

از ۱۴ سال پیش به فکر آبسوز کردن خودروها بودم اما با توجه به اینکه سن کمی داشتم، کسی به حرفهای من توجهی نمی‌کرد؛ در حال حاضر هم معتقدم که در مواجهه با چنین فناوری (خودروهای آبسوز) باید در ابتدا فرض را بر این بگذاریم که سامانه مذکور اصلا استانداردهای لازم را ندارد یا حتی فرضا منجر به ایجاد آلایندگی می‌شود اما زمانیکه میزان قابل توجهی کشته سوانح ماشینی و آلایندگی در شهرهای کشور داریم، باید به فکر محک زدن سامانه مذکور و مخترع آن باشیم چرا که در صورت اثبات درستی ادعاهایم، می‌تواند کمک بسیاری برای کشور باشد.

خبرنگار: به نظر شما چطور می‌شود این سامانه و به قول خودتان این ادعا را ثابت کرد؟

باید اجازه دهیم این سامانه به دست مردم برسد و خود مردم درباره‌ آن قضاوت کنند؛ تنها معیار راستی‌آزمایی صحبتهای من و اختراعم همین است.

خبرنگار: یعنی تنها راه راستی‌آزمایی و نهایتا حمایت از طرح شما همین است؟

بگذارید سؤالی از شما بپرسم؛ می‌دانید چرا ایران نفت را خام فروشی می‌کند؟

خبرنگار: به نظر شما چرا؟

به این دلیل که حمایتی از نخبگان کشور ندارند و حاضر نیستند حرفهای آنان را گوش کنند؛ کشور چین ۸۰ سال دور خودش را دیوار کشید و حتی گفت «ما وجود نداریم» اما اکنون تولیدات آن در همه جای دنیا وجود دارد و حتی در قلب امریکا هم مثل ایران شاهد تولیدات چینی هستیم؛ ژاپن هم نماد دیگری از کشورهای توسعه‌یافته است که در هنگام وقوع بدترین زمین لرزه‌ها، با کمترین خسارات مواجه می‌شود.

خوب است با خود فکر کنیم چرا کشور امریکا با ۲۷۰ سال قدمت باید سردمدار دنیا باشد اما ایران با ۲ هزار و ۵۰۰ سال طول عمر باید در رده پایین‌تری از آن قرار گیرد؟ بسیار زیباست که مسئولان اجرایی کشور به حرف تمامی مخترعان گوش کنند حتی به قیمت اینکه در نهایت بگویند، آنها دروغ می‌گویند.

خبرنگار: اخیراً فردی دانشگاهی ادعا کرده که ادعاهای شما درباره اختراع خودرو آب‌سوز، بی‌پایه و اساس است، پاسخ شما به وی چیست؟

آن فرد که اشاره کردید یکی از اعضای هیئت علمی دانشگاه‌های کشور است که از قضا ۲۳ سال سابقه کارمندی شرکت سایپا را دارد؛ وی اخیرا طی مصاحبه‌ای گفته است که ادعای جاسمی کذب محض و عوام فریبی است و همچنین گفته که من می‌خواهم اخاذی کنم در حالیکه این آقا یک عقبه دارد و از جایی خط می‌گیرد.

خبرنگار: شاید چنین اظهاراتی به این دلیل باشد که همان عقبه (شرکتهای خودروساز) اختراع شما را قبول ندارند؟

چند سال پیش یکی از کمپانیهای خودروساز به ما پیشنهادی داد تا کل سامانه را تحویلشان دهیم و بعد از تست آن، به ما زنگ بزنند اما علی‌رغم اینکه واقعا نمی‌دانم روی پیشانی ما چه نوشته شده بود! پیشنهاد دادم تا فیلمها و مستندات مربوط به سامانه را در اختیارشان بگذارند.

خبرنگار: شما که دغدغه رساندن این سامانه به دست مردم را دارید، چرا حاضر نشدید چنین کاری را به درخواست کمپانی خودروساز انجام دهید؟

بنده تا همین الان هزینه‌های بسیاری را متقبل شده‌ام تا این سامانه به دست مردم برسد لذا همچنان چنین دغدغه‌ای را دارم؛ درصدد رویارویی با کسی نیستیم و نمی‌خواهیم با کسی مقابله کنیم بلکه می‌خواهیم همه را در کنار خود داشته باشیم تا نهایتا سامانه آبسوز خودروها به دست مردم برسد.

ما حاضریم سامانه را برای مسافت یک هزار کیلومتر به شکل رایگان برای متقاضیان، نصب و ضمانتنامه‌ای را دریافت کنیم همچنین برای ۴۰ هزار کیلومتر یا دو سال گارانتی هم ارائه دهیم تا خیال متقاضیان نصب پکیج آبسوز راحت باشد.

خبرنگار: آیا تاکنون سامانه در اختیار متقاضیان قرار گرفته است؟

تا امروز این سامانه روی هیچ یک از ماشین‌های متقاضیان نصب نشده و متقاضیان در حال اعلام آمادگی تنها از طریق کانال تلگرامی ما هستند؛ بعد از اخذ مجوزها، ربات تلگرامی متقاضیان را به سمت سایتی هدایت می‌کند تا با ثبت تقاضای خود در آن، بتوانند به دفاتر نمایندگی ما در شهرستانها مراجعه و سامانه‌شان را دریافت کنند.

خبرنگار: آیا در حال حاضر نمایندگی برای جذب تقاضاها در کشور دارید؟

در حال حاضر نمایندگیهای ما فعال نیستند؛ انتظار داریم دولت با حمایتهایی که برای تسهیل صدور مجوز فعالیتهای ما انجام می‌دهد، زمینه فعال شدن دفاتر نمایندگی‌مان را فراهم آورد.

خبرنگار: چطور می‌خواهید امنیت سامانه آبسوز برای خودروها را جا بیندازید در حالیکه کمپانی خودروساز BMW پس از تست نخستین سامانه هیدروژنی نصب شده روی خودروهای سری هفت خود با انفجاری مهیب روبه‌رو شد و آن سانحه شش کشته هم برجای گذاشت!

کمپانی آلمانی «بی‌ام‌دابلیو» برای اینکه بگوید ید طولایی در انرژیهای موجود دنیا دارد، سری هفت تولیدات خود را در سال ۲۰۰۳ به سامانه آبسوز مجهز کرد؛ فرآیند به این شکل بود که کمپانی مذکور سامانه‌ای را روی ماشینهای خود نصب کرد که هیدورژن را از اکسیژن جداسازی و برای سوختن به موتور ماشین ارسال می‌کرد.

خبرنگار: قدت هیدروژن تا چه اندازه است و آیا قابلیت جایگزینی با سوختهای فسیلی را دارد؟

هیدروژن گازی ناپایدار است و ۹۸ درصد کل جهان هستی را هیدروژن تشکیل می‌دهد اما هیچگاه به صورت تنها نیست و همواره به شکل مرکب ظاهر می‌شود؛ اگر هیدروژن جداسازی شود از حالت پایدار خارج می‌شود و زمانیکه به اکسیژن برسد منفجر می‌شود؛ نمونه انفجار هیدروژن را در حوادث هیروشیما و ناکازاکی شاهد بودیم.

گاز هیدروژن را در دنیا درون کپسولهای مخصوص نگهداری می‌کنند؛ هیدروژن تک بار مثبت است و به محض اینکه حرکت کند در هر شی‌ء ایجاد بار منفی می‌کند و در نهایت منفجر می‌شود لذا جنس این کپسولها از داخل پلی‌اکتیلن و از بیرون کربن و قیمت آنها هفت میلیون تومان است.

خبرنگار: آیا این کپسولها با اعمال چنین فرآیندی کاملا ایمن می‌شود؟

برای جابه‌جایی کپسول گازهای هیدروژنی معمولا اپراتورهای خاص این کار را انجام می‌دهند؛ در شرکت نفت هم که به دلیل مصارف خاص هیدروژنی، نمی‌توانند عملیات جابه‌جایی را انجام دهند، معمولا به استقرار پِلَن تولید گاز هیدروژن روی می‌آورند.

خبرنگار: دلیل انفجار خودروی سری هفت بی‌ام‌دابلیو چه بود؟

جاسمی زرگانی: دلیل انفجار خودروی سری هفت بی‌ام‌دابلیو نیز دقیقا همین موضوع بود که اشاره کردم؛ اما این کمپانی به دلیل اینکه بگوید در توسعه آن ناکام نمانده اقدام به تعویض موتور خودرو کرد لذا سازه موتورهای این کمپانی برای تحمل قدرت انفجاری هیدروژن، از فولاد و کربن شد تا ساختار موتور در لحظه انفجار هیدروژن درون پیستون به هم نریزد و ثبات موتور حفظ شود.

خبرنگار: آیا شرکت BMW در نهایت به نتیجه رسید و توانست این سری خودروها را تجاری‌سازی کند؟

هر چند که پس از انجام چنین تغییراتی در سازه موتور، نخست وزیر آن کشور از پشت اگزوز بی‌ام‌دابلیو سری هفت یک لیوان آب خورد اما تولید سامانه آبسوز برای آن خودرو یک و نیم میلیون مارک هزینه در برداشت که به هیچ عنوان توجیه اقتصادی نداشت و لذا به تولید انبوه نرسید.

خبرنگار: مزیت سامانه آبسوز توسعه یافته توسط شما که با سوخت هیدروژن کار می‌کند اما قرار نیست منفجر شود، در مقابل سایر تولیدات مشابه چیست؟

نوع تولید استحصالی ما به این شکل است که هیدروژن را تحت کنترل درآورده‌ایم تا غیرقابل انفجار ولی قابل اشتعال باشد؛ پروسه کاری نیز به این شکل است که هر زمان این گاز به فاصله ۱۵ سانتیمتر از هر نازلی خارج شود، تبدیل به اکسیژن شده و این تنها شاخص رقابتی ما در کل دنیاست؛ هیدروژن تولیدی ما غیرقابل انفجار است و در موتور چدنی و آلومینومی هم مشتعل می‌شود.

از سوی دیگر کاری که ما انجام می‌دهیم مانند بی‌ام‌دابلیو، تعویض موتور نیست بلکه سامانه‌ای را مانند محفظه سوخت CNG روی خودروها نصب می‌کنیم؛ در واقع کاری که ما می‌کنیم این است که یک پکیج روی خودروها (بدون وابستگی به نوع خودرو) اضافه می‌کنیم که می‌تواند منجر به بروز انقلاب صنعتی دیگری شود.

خبرنگار: در صورتیکه این گاز نشت پیدا کند، مخاطره‌ای نخواهد داشت؟

با چنین الگوریتمی، اگر این گاز در اتاقی هم نشت کند دیگر خطرناک و کشنده نخواهد بود.

خبرنگار: حالا چرا به فکر جداسازی هیدروژن از ترکیب آب افتادید و به سمت فرمول دیگری نرفتید؟

به این دلیل که آب در دسترس همه مردم و مایعی آشامیدنی است، تصمیم گرفتیم تا آن را تبدیل به سوخت کنیم.

خبرنگار: میزان استهلاک و کاهش عمر موتور خودروها در صورت نصب سامانه آبسوز روی آنها تا چه اندازه‌ای خواهد بود؟

قطعا چنین پروژه‌ای حتی اگر عمر پنج ساله موتور ماشین به چهار سال کاهش یابد توجیه اقتصادی بسیار زیادی خواهد داشت زیرا موتور خودرو به جای بنزین با آب کار می‌کند و خروجی ماشین بخار آب خواهد بود.

فیلم کوتاهی از تست خودرو آبسوز اختراعی توسط جاسمی

خبرنگار: کمی هم در ارتباط با فازهای توسعه‌ای این ابداع و اشتغالزایی که به همراه دارد، بگویید.

توسعه تجاری چنین پروژه‌ای با لحاظ کردن ۹۵ آیتم قابلیت اشتغالزایی برای ۱۶ هزار نفر را دارد؛ اگر حمایتهای لازم از ما صورت گیرد و مسئولان مجوزهای چنین کاری را صادر کنند، قطعا طی سه فاز چنین اهدافی قابلیت تحقق دارد؛ چنین طرحی تنها یک مورد از ابداعات بنده است؛ قطعا رونماییهای بعدی از سامانه‌های توسعه یافته‌مان، ظرفیتهای بالاتری را با خود به همراه خواهد داشت.

منبع: باشگاه خبرنگاران پویا